Dzieci i młodzież często także chudną lub nie przybierają na wadze. Nastolatki przestają mieć ochotę na wspólne spędzanie czasu czy sytuacje, które je kiedyś bardzo cieszyły; zamykają się często w pokoju nie mając na nic siły i ochoty. Bywa też tak, że reagują agresją stając się wciąż zniecierpliwione i nieposłuszne.

Najbardziej charakterystycznymi objawami depresji u dzieci są:

1. smutek, przygnębienie, niemożność odczuwania radości („nic nie cieszy”)
2. zmniejszenie zainteresowań (np. niechęć zajmowania się swoim hobby)
3. zmniejszenie aktywności, apatia, spowolnienie, niechęć do działania
4. problemy ze snem (bezsenność lub nadmierna senność)
5. zmniejszenie apetytu, spadek wagi ciała, suchość w ustach
6. uczucie ciągłego zmęczenia, brak energii
7. lęk, uczucie wewnętrznego napięcia, „niepokój w środku”
8. trudności w koncentracji i zapamiętywaniu, wrażenie niesprawności intelektualnej
9. poczucie beznadziejności, niska samoocena
10. dolegliwości bólowe (bóle głowy, brzucha, bóle w klatce piersiowej, nerwobóle)

Depresja kojarzy nam się zazwyczaj z zupełnym poddaniem się, czasem jednak dzieci potrafią tak zachowywać się (zwłaszcza przy rówieśnikach), że nikt, by ich o to nie podejrzewał. Depresja może dotknąć już nawet niemowlęta. Pojawia się wtedy zazwyczaj w drugim półroczu życia a dotyczy dzieci pozbawionych zaspakajania ich potrzeb fizycznych i emocjonalnych – zwłaszcza tych, które znajdują się w placówkach wychowawczych, porzuconych, przez długi czas hospitalizowanych. U takich dzieci zwykle widzimy stopniowy wzrost negatywnych symptomów od płaczu i silnego pokazywania swoich potrzeb do stanu podobnego do letargu (gdy płacz i krzyk przechodzą w pojękiwania a obraz twarzy jakby odlanej z wosku utrwala się).

Kolejnym ważnym okresem, w którym może pojawić się depresja u dzieci jest okres latencji i adolescencji (12-17 roku życia). Na skutek wielu przemian (biologicznych i osobowościowych) zwykle łatwiej niż w innym okresie o pojawienie się stanów depresyjnych.

Przyczyny pojawienia się depresji nie są do końca znane – zapewne jednak decyduje o tym szereg czynników t.j : genetyczne, biologiczne, neuromechaniczne, psychologiczne i społeczne. Psychologowie twierdzą, iż pojawia się ona najczęściej jako skutek nie przepracowanej utraty, gdy smutek nie został we właściwym czasie zakończony. Jednakże nie sama utrata prowadzi do depresji, lecz fakt, iż po jej przeżyciu nie udało się wypełnić powstałej luki.

Dzieci zapadają na depresję po utracie rodziców, rodzeństwa, ukochanego zwierzęcia, ale także po rozstaniu z chłopakiem, przyjaciółką czy zmianie miejsca zamieszkania. Z pewnością (zwłaszcza u dzieci młodszych) ogromny wpływ na rozwinięcie się depresji ma sytuacja rodzinna. Częściej zapadają na depresję dzieci, których potrzeby emocjonalne nie są zaspokojone. Również łatwiej o depresję u dziecka, którego rodzice są stale przemęczeni, ciągle narzekają, wskutek czego może ono obwiniać się o różne problemy w rodzinie.